ΕΙΔΗΣΕΙΣ FOOTBALL

«ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ».ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΛΕΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ ΤΩΡΑ! ΑΠΌ ΑΔΑΜΟ ΠΑΠΑΝΤΩΝIΟΥ

Λίγο χαρά, λίγο έκπληξη, λίγο θυμός, φόβος, λύπη και αηδία… 

Όπως και στη δική μας, ενήλικη ζωή έτσι και στη ζωή των μικρών παιδιών μας αυτά είναι τα έξι βασικά συναισθήματα που δίνουν χρώμα και γεύση στην ύπαρξή μας. Αξίζει, πάντως, να παρατηρήσουμε πως πέρα από τη χαρά και την έκπληξη, συναισθήματα που μπορούν να χαρακτηριστούν ευχάριστα ως προς το βίωμά τους, τα υπόλοιπα τέσσερα, ο θυμός, ο φόβος, η λύπη και η αηδία είναι σίγουρα δυσάρεστα και συχνά προκαλούν δυσφορία. 

Θα συμφωνείτε πως η σύγχρονη καθημερινότητα, η ανθρώπινη πραγματικότητα εμπεριέχουν απανωτές προκλήσεις, αποτυχίες, εμπόδια και δυσκολίες, καταστάσεις που αναπόφευκτα προκαλούν την έκλυση δυσάρεστων συναισθημάτων. Πονάμε, κλαίμε, λυπόμαστε, φωνάζουμε, απομονωνόμαστε και συχνά ξεσπάμε, ως φυσιολογική απόκριση σε τέτοιες καταστάσεις.

Τι άραγε ισχύει στη ζωή των παιδιών μας; 

Μα ακριβώς το ίδιο! Στον παιδικό σταθμό, στο σπίτι, στο πάρκο, στον παιδότοπο, στις σχέσεις τους με τους ανθρώπους, βιώνουν τις δικές τους προκλήσεις και συχνά αποκρίνονται σ’ αυτές με δάκρυα, φωνές, θυμό και παράπονο. Σπαράζουν τότε οι ενήλικες καρδιές μας, χαμηλώνουμε στο έδαφος, απλόχερα προσφέρουμε παρηγοριά, φιλιά, χάδια, αγκαλιά και ένα ψίθυρο στ’ αυτί…

‘’Μην κλαις παιδί μου’’…

‘’Μην κλαις, μη λυπάσαι, μη θυμώνεις, μη φωνάζεις, μη φοβάσαι… Δεν κάνει!’’

Κι αν το κλάμα σταματήσει, οι φωνές σιγάσουν, οι φόβοι εξαφανιστούν, η λύπη υποχωρήσει, το χαμόγελο ξαναβρεί τη θέση του στο παιδικό προσωπάκι, τότε εμείς αισθανόμαστε ανακούφιση και ικανοποίηση, αφού ανταποκριθήκαμε για μια ακόμη φορά στα γονεϊκά μας καθήκοντα. 

Είναι όμως έτσι; 

Παρόλο που οι άνθρωποι έχουμε, ευτυχώς, την τάση να θέλουμε το γέλιο, τη χαρά και την ικανοποίηση ζωγραφισμένη στα παιδικά πρόσωπα και προσπαθούμε συνεπώς με κάθε δυνατό τρόπο να τα προστατέψουμε από τις θλιβερές, δύσκολες και επίπονες πτυχές της ζωής, η αλήθεια είναι πως μια τέτοια ασπίδα προστασίας λειτουργεί με τρόπο που αποξενώνει τα παιδιά από την πραγματικότητα της ζωής η οποία εμπεριέχει, ομολογουμένως, καθημερινές προκλήσεις για όλους.

Στην προσπάθειά μας λοιπόν να προστατέψουμε τα παιδιά μας από ό,τι προκαλεί πόνο και δυσφορία, αγνοούμε πως τέτοια βιώματα εμφανίζονται καθημερινά στη ζωή μας και είναι αναπόσπαστο και αναπόφευκτο κομμάτι της. 

Από την εγγενή αυτή τάση των γονέων, των παππούδων, των ενηλίκων γενικά, προκύπτουν δύο βασικά προβλήματα: Αρχικά, τα παιδιά αναπτύσσουν μια αίσθηση αδυναμίας και ανημπόριας στις δυσκολίες, με αποτέλεσμα όταν βρεθούν αντιμέτωπα με συνθήκες αβεβαιότητας να ζητούν τη σιγουριά και την ασφάλεια της ενήλικης παρέμβασης.  Ως συνέπεια της άνευ ορίων ενήλικης παρέμβασης, χαρακτηριστικά όπως η ανθεκτικότητα, η ψυχική δύναμη και το κουράγιο δεν αναπτύσσονται επαρκώς και δεν εκδηλώνονται σε καταστάσεις που το απαιτούν.

Την ίδια στιγμή, ενώ προσπαθούμε να καταστείλουμε την έκφραση των δυσάρεστων συναισθημάτων λέγοντας για παράδειγμα ‘’Μη φοβάσαι, δεν κάνει’’, στέλνουμε άθελά μας στο παιδί το μήνυμα πως συναισθήματα όπως ο φόβος, η λύπη και ο θυμός δεν είναι αποδεκτά και δεν πρέπει να εκφράζονται. 

Ίσως σ’ αυτή τη σύγχυση να συμβάλλει και η κοινωνία μας η οποία, λανθασμένα, ταξινομεί τα συναισθήματα σε ‘’θετικά’’ και ‘’αρνητικά’’, σε ‘’καλά’’ και ‘’άσχημα’’. Η επιστήμη της Ψυχολογίας, ωστόσο, αποφεύγει αυτή την ταξινόμηση και μιλά για συναισθήματα τα οποία, ενώ μπορεί να βιώνονται ως δυσάρεστα, αποτελούν φυσιολογικές, αποδεκτές και ανθρώπινες εκφράσεις που μπορούν να εκδηλώνονται ελεύθερα. 

Πρόκληση λοιπόν των γονέων δεν είναι να καταπιέσουν, να εμποδίσουν ή να καταστείλουν την έκφραση των δυσάρεστων συναισθημάτων του παιδιού τους αλλά να το εκπαιδεύσουν έτσι ώστε να μπορεί να τα αναγνωρίζει, να τα αποδέχεται ως φυσιολογικά και να τα διαχειρίζεται αποτελεσματικά.  

Αδάμος Παπαντωνίου
BSc in Psychology
MSc in Sport & Exercise Psychology
Διδακτορικός Φοιτητής στην Κλινική Ψυχολογία
Σύμβουλος Αθλητικής Ψυχολογίας στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου 

Sourse by: www.hellomama.com.cy